Türk dili 
Görüntüleme sayısı:3 Yazar:Bu siteyi düzenle Gönderildi: 2019-08-04 Kaynak:Bu site
Protein, yemin önemli bir bileşenidir, ancak hayvanlar, bu proteinin içindeki amino asitlere ihtiyaç duyar. Bir proteindeki amino asitler dengede olduğunda, hayvanın kasları, derisi, tüyleri, iç organları, enzimleri, antikorları ve diğer fizyolojik aktiviteleri optimal durumdadır. Bu makale, protein → amino asitler → sindirim → emilim → denge → protein sentezi → hayvansal üretim performansı yolunu takip ederek yem proteini ve amino asitler arasındaki ilişkiyi sistematik olarak açıklamaktadır.
Proteinler 20'den fazla amino asitten oluşur . Hayvanlarda proteinin temel işlevleri şunlardır: vücut dokularını oluşturmak, metabolik düzenlemeye katılmak, bağışıklık fonksiyonunu sürdürmek ve enerji sağlamak. Yemdeki ham proteinin tam proteinle aynı olmadığını unutmamak önemlidir; bu yalnızca tahmini bir protein düzeyidir, gerçek protein değildir ve kesinlikle kullanılabilir bir protein değildir.
Amino asitler proteinlerin temel yapı taşlarıdır. Vücudun bunları sentezleyip sentezleyemeyeceğine bağlı olarak esansiyel amino asitler, esansiyel olmayan amino asitler ve koşullu esansiyel amino asitler olarak sınıflandırılabilirler. Yemde kullanılabilen amino asitler hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyorsanız lütfen şu makaleyi okuyun: Yemin temel unsurları: Amino Asitler.
Hayvanın sindirim sisteminde yemdeki proteinler, proteazlar tarafından yavaş yavaş polipeptitlere, küçük peptitlere ve serbest amino asitlere hidrolize edilir. Protein, amino asitlerin ana kaynağıdır; Hayvan yemine ham protein eklenmesi esas olarak amino asitleri sağlar. Bu nedenle yem formülasyonu temelde bir protein formülasyonu değil, bir amino asit formülasyonudur.
Sentezlenen protein miktarı, en eksik amino asit tarafından belirlenir: En sınırlayıcı amino asidin miktarı artırılmazsa, diğer amino asitlerin hiçbir miktarı bunu telafi edemez ve fazlalık yalnızca oksitlenebilir ve deamine edilebilir, bu da metabolik yükü ve nitrojen emisyonlarını artırır. Formülasyon çalışmasının özü “eksikleri bulup tek tek tamamlamaktır”.
Yukarıdaki resimde açıkça görüldüğü gibi:
Mısır %7,5-8,5 ham protein ve %0,24-0,28 lizin içerir . Lizin ve triptofan açısından ciddi derecede eksiktir, bu da genel olarak düşük protein kalitesine neden olur.
Soya küspesi 4%3-48 ham protein ve %2,5-3,2 lizin içerir. Bitkisel proteinin amino asit profili nispeten dengelidir ancak metiyonin içeriği düşüktür.
Balık unu %60-67 ham protein ve %4,5-5,0 lizin içerir. Balık ununun amino asit profili dengelidir ve sindirilebilirliği yüksektir.
Kolza tohumu küspesi %33-40 ham protein ve %1.8-2.1 lizin içerir. Lizin içeriği düşük olup sindirilebilirliği biraz düşüktür ve anti-beslenme faktörleri içerir.
DDGS'nin ham protein içeriği yaklaşık %26, lizin içeriği ise %0,9'dur. Lizin ve triptofan içeriği yetersizdir ve kurutma işlemi sırasında aşırı ısıtma, Maillard reaksiyonuna yol açarak lizinin sindirilebilirliğini azaltabilir. Aynı zamanda yüksek fosfor içeriğine sahiptir.
İdeal protein, hayvanın büyüme ihtiyaçlarına mükemmel şekilde uyan, ne eksik ne de aşırı olan bir yem bileşimini ifade eder. Bu kavram 1950 civarında Mitchell tarafından önerildi ve daha sonra ARC, NRC ve endüstri kuruluşları tarafından modern, uygulanabilir bir amino asit modeline dönüştürüldü.
Farklı büyüme aşamalarındaki hayvanların farklı amino asit gereksinimleri vardır ve bu gereksinimler aynı zamanda çiftçinin kilo alımı, süt üretimi, yumurta üretimi ve tüy büyümesi gibi üretim hedeflerine bağlı olarak da değişir. Örneğin domuz yavruları, yavru domuzlara göre daha yüksek seviyelerde triptofan ve lizine ihtiyaç duyarken, yumurta tavukları daha yüksek seviyelerde metiyonin ve sisteine ihtiyaç duyar . Formüller hayvanın büyüme aşamasına göre dinamik olarak ayarlanmalıdır.
Modern ideal protein konseptinin uygulamaya konması ve yem formülasyonundaki değişiklikler, geçmiş ham protein göstergelerinin artık hayvanların dengeli beslenme ihtiyaçlarını karşılayamayacağı anlamına geliyor. Hayvanların gerçekten ihtiyacı olan şey: spesifik amino asitler + uygun oranlar + yeterli sindirilebilirlik ve emilim.
K-State'in güncel verilerine göre, yem katkı maddesi olarak yemde kullanılan lizin, metiyonin, treonin, triptofan, valin ve izolösin, yem katkı maddeleri olarak yaygın şekilde kullanılmakta, nitrojen emisyonlarını sürekli olarak azaltırken gerçek anlamda düşük protein + amino asit takviyesi + amino asit dengesi elde etmektedir.
Elbette aminoasit takviyesine ağırlık vermek, ham protein oranının sürekli azaltılması anlamına gelmiyor. Ham protein ayrıca bazı esansiyel olmayan amino asitleri, nitrojeni ve proteinle ilgili diğer besin maddelerini de içerir. Bu besinler vücuttaki diğer besin maddelerinin sentezlenmesine yardımcı olabilir. Bu nedenle düşük proteinli diyetin amacı, proteini minimuma indirmek değil, hayvanın dengeli beslenme ihtiyaçlarını karşılarken diğer protein alımını da makul düzeyde tutmaktır.
Yemdeki toplam protein miktarı, hayvanların emebileceği proteinin tamamı değildir. Bu nedenle protein kalitesi sadece amino asit içeriğine değil aynı zamanda sindirilebilirliğe de bağlıdır. Modern hayvan beslenmesinde hem amino asitlerin sindirilebilirliği hem de biyoyararlılığı dikkate alınmalıdır.
Toplam amino asitler (Toplam AA): Yem hammaddelerindeki toplam amino asit miktarıdır.
Görünür ileal sindirilebilirlik (AID): (Yutulan amino asitler - Terminal ileumdan dışarı akan amino asitler) / Yutulan amino asitler. Bu hesaplama yöntemi, sindirilmemiş kısımdaki sindirim sularından ve dökülmüş bağırsak hücrelerinden gelen amino asitleri içerir, dolayısıyla ham maddenin gerçek sindirilebilirliği eksik tahmin edilir. Ayrıca bu değer yem tüketiminden de etkilenmektedir.
Standart ileal sindirilebilirlik (SID): (Yutulan amino asitler - (İleal dışarı akışlı amino asitler - Bazal endojen amino asitler)) / Yutulan amino asitler. Bu, hayvanın vücudunda salgılanan amino asitlerin kaybını hesaplar ve gerçek sindirilebilirliğe daha yakındır.
Şu anda piyasadaki çoğu ana hayvan yemi formülasyonu, ham madde kombinasyonuna dayalı doğru hesaplama için uygun olan ve yem alım düzeylerinden kaynaklanan müdahaleleri ve endojen kayıpları ortadan kaldıran SID yöntemini kullanmaktadır.
İşleme sırasında bazı yem içerik maddeleri veya katkı maddeleri, yüksek sıcaklıklar, uzun süreli ısıtma, uygunsuz kurutma işlemleri veya standartların altındaki saklama koşulları nedeniyle değişikliklere uğrayabilir. Lizin içeriğindeki değişikliklerin izlenmesi özellikle önemlidir.
FAO verileri, kimyasal analiz belirli bir amino asidin varlığını gösterse bile, bunun mutlaka aynı biyoyararlanıma sahip olduğu anlamına gelmediğini göstermektedir. Dolayısıyla protein içeriği, amino asit içeriği, sindirilebilir amino asitler ve kullanılabilir amino asitler dört farklı kavramdır.
Bu nedenle modern yem formülasyonlarında mısır ve soya fasulyesi küspesi gibi birçok bileşen bir arada kullanılmaktadır. Yukarıda yaygın olarak kullanılan yem içeriklerinin amino asit özelliklerinden öğrendiğimiz gibi, mısırda nispeten düşük lizin bulunurken, soya fasulyesi küspesinde lizin yüksektir. Kristalli amino asitlerin eklenmesiyle birlikte bu ikisinin birleştirilmesi, hayvanlara formülasyonda bahsedilen protein tamamlayıcılık fonksiyonu olan yeterli dengeli amino asitleri daha iyi sağlayabilir.
Lizin, metiyonin, treonin ve triptofanın mısır ve soya fasulyesi küspesi diyetlerine eklenmesi, diyetteki amino asit eksikliklerini önleyebilir ve hayvan beslenmesinin dengelenmesinde rolünü tam olarak oynamasına izin verebilir.
Deneyler, ham proteindeki her %1'lik azalmanın, nitrojen atılımının yaklaşık %8 ila %10 oranında azaldığını göstermektedir (bu yüzde, hayvan türüne ve amino asit türlerine göre değişmektedir). Ayrıca, esansiyel amino asitlerin yeterli olması koşuluyla, bazı yüksek proteinli ham maddelerin kristalli amino asitlerle değiştirilmesi, üretim performansından ödün vermeden protein israfını etkili bir şekilde önleyebilir.
Nitrojen emisyonlarının etkili bir şekilde azaltılması , düşük proteinli diyetlerle önemli ölçüde ilişkilidir. Hayvan dışkısındaki nitrojenin azalması, daha düşük amonyak konsantrasyonuna yol açar, bu da daha iyi hava kalitesi ve daha az gübre işleme yükü sağlar; bu da çevrenin korunması açısından büyük önem taşır.
Amino asitlerin fiyatı, aynı amino asit eşdeğerine sahip soya fasulyesi unu veya balık unundan daha düşüktür. Şu anda, düşük proteinli hammaddeleri eksiksiz kristal amino asit setleri ile birleştiren yem formülasyonları, yem şirketlerinin üretim maliyetlerini etkili bir şekilde azaltabilir.
Amino asitleri dengeleyerek protein kullanımını iyileştirmek için enerji dengesini sağlamak çok önemlidir. İdeal protein seviyelerini hedeflemek ve SID'ye (Uygun Alım Seviyeleri) dayalı formül oluşturmak, amino asitlerin sınırlandırılmasındaki dengesizlikleri en aza indirir. Düşük proteinli diyetler, üretim performansından ödün vermeden ve hatta üretim performansını artırmadan nitrojen atılımını ve yem maliyetlerini azaltabilir. Daha az parayla en iyi sonuçları alın! Yemde kullanılabilir amino asitler hakkında daha fazla bilgi için Polifar'daki endüstri uzmanlarına danışmayı düşünün ; onlar sana en iyi tavsiyeyi verecekler!
S1: Daha yüksek protein içeriği her zaman daha mı iyidir?
A1: Yanlış. Aşırı ham protein, yeterli amino asitlere eşit değildir. Aşırı protein, fazla amino asitlerin deaminasyonu ve atılması anlamına gelir; bu da nitrojen israfına, karaciğer ve böbrekler üzerindeki yükün ve amonyak emisyonlarının artmasına ve yem maliyetlerinin artmasına neden olur. Önemli olan amino asitlerin kalitesi ve miktarıdır; ham protein ne kadar yüksekse o kadar iyi değildir.
S2: Daha yüksek amino asit içeriği her zaman daha mı iyidir?
Cevap2: Yanlış. Aşırı amino asitler de zararlıdır: Metabolik yükü arttırırlar (örneğin aşırı Met toksisitesi), amino asitler arasındaki dengeyi bozarlar (aşırı Leu, Ile/Val'i antagonize eder) ve yem alımını ve yemden yararlanma oranını azaltırlar. Hassasiyet, 'ne kadar çok olursa o kadar iyi' değil, 'yeterli' anlamına gelir.
S3: Toplam amino asit sayısı mevcut amino asit sayısına eşit mi?
A3: Yanlış. Farklı hammaddelerin sindirilebilirliği büyük ölçüde değişiklik gösterir (hatta aynı hammaddenin farklı partileri bile farklılık gösterebilir), dolayısıyla toplam amino asitler hayvanlar tarafından elde edilen gerçek miktarı yansıtamaz. SID / sindirilebilir amino asitler formülasyon ve değerlendirme için doğru kriterdir.
S4: Düşük protein her zaman daha mı iyidir?
Cevap4: Yanlış. Düşük proteinli bir diyet, esansiyel amino asitlerin (özellikle SID amino asitlerinin) tam ve yeterli miktarda sağlanmasını gerektirir. CP'yi (protein besin eksikliği) baskılamak için yeterli amino asit takviyesi olmazsa performans kaçınılmaz olarak düşecektir. Düşük proteinli bir diyetin sınırı 'amino asit dengesidir.'
S5: Tek bir amino asit takviyesi tüm protein sorunlarını çözebilir mi?
Cevap5: Lizin takviyesinden sonra aşağıdakiler meydana gelebilir: lizin artık sınırlayıcı bir amino asit değildir, treonin sınırlayıcı amino asit haline gelir ve treonin yenilendiğinde diğer amino asitler bir sonraki sınırlayıcı faktör haline gelebilir. Bu nedenle amino asit takviyesi dinamik bir denge sürecidir.
Özetle, protein ve amino asitler arasındaki ekonomik ilişki, yem şirketleri ve çiftçiler için temel endişe kaynağıdır. Makul bir protein kaynağı ve hassas amino asit takviyesi, hayvanların büyüme ihtiyaçlarını karşılayarak daha düşük yem maliyetleri, daha güçlü hayvan üretim performansı, daha düşük nitrojen emisyonları ve daha yüksek genel kar sağlar. Peki neden bu daha ekonomik yaklaşımı kullanmıyorsunuz?
